W 1765 r. w kościele rudlickim było 5 ołtarzy:

1. główny, pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny z obrazem Matki Boskiej w srebrnej sukience ufundowany także miejscowego dziedzica, Piotra Karśnickiego,

2. ołtarz św. Józefa Kalasantego,

3. ołtarz św. Piotra Apostoła, zasuwany obrazem św. Mikołaja,

4. ołtarz pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej,

5. ołtarz Ukoronowania NMP.

Kościół posiadał także relikwie Krzyża Świętego, których autentyczność potwierdzał dokument wystawiony w Rzymie dnia 11 IV 1759 roku. Były również relikwie świętych: Fruktuosusa, Jukundina, Veneranda i Sereniusza, wzięte z katakumb św. Heleny w dniu 7 VII 1750 roku[38] .

W czasie wizytacji w 1780 r. stwierdzono, że kościół był już „starością mocno nadwątlony”. Dzięki przeprowadzonym remontom mógł jeszcze „czas niewielki postać”, ale ze względu na jego zły stan techniczny i szczupłość miejsca zachodziła potrzeba budowy nowego kościoła[39] . Ksiądz Stanisław Glidzyński, proboszcz rudlicki, w sporządzonym przez siebie w 1802 r. inwentarzu kościoła parafialnego w Rudlicach napisał, że kościół był już „starością bardzo osłabiony, iż bezpiecznie dłużej stać nie może”[40].

Opisany wyżej kościół został rozebrany, a dziedzice Rudlic, Nepomucen i Cecylia Rychłowscy wybudowali w 1809 r. nowy kościół, także drewniany, pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej[41] . W nowym kościele były trzy ołtarze. Pierwszy, wielki ołtarz, z obrazem Matki Boskiej obity był czerwonym aksamitem, a na jego zasuwie znajdował się obraz Ukrzyżowanego Chrystusa Pana. W drugim bocznym ołtarzu był obraz św. Jana Nepomucena, a na zasuwie - św. Rocha i św. Antoniego. W trzecim również bocznym ołtarzu był obraz św. Piotra Apostoła, a na zasuwie św. Mikołaja. Była też chrzcielnica, ambona, dwa konfesjonały i ławki potrójne w dwóch rzędach ustawione[42].

W czasie I wojny światowej Niemcy zrabowali dzwony kościelne. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1923 roku ze składek parafian zakupiono dwa nowe dzwony o wadze 280 kg i 170 kg. Były one odlane w Białej Małopolskiej. Proboszcz parafii ks. Emanuel Hadaś zwrócił się z prośbą do biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego o wyde-legowanie dziekana do poświęcenia tych dzwonów[43] . Umieszczono je na dzwonnicy stojącej obok kościoła. Dobudowano również boczną kaplicę przy kościele.

Dnia 25 VIII 1933 roku spalił się drewniany kościół i drewniana dzwonnica w parafii rudlickiej. Ksiądz proboszcz Franciszek Wtorkiewicz rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła w Ostrówku. Było to bardzo trudne, bo budowa nowego kościoła wymagała dużych nakładów finansowych. Odszko-dowanie z Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych nie wystarczyło i znaczną część potrzebnych pieniędzy ofiarowali parafianie. Właściciel majątku Rudlice, Stanisław Tarnowski przekazał na potrzeby parafii 3 morgi ziemi[44] . Budowa została zakończona w 1938 roku. Nowy kościół był jednonawowy, bez wieży, w stylu pseudobarokowym. W dniu 18 VI 1939 r. biskup częstochowski, Teodor Kubina konsekrował świątynię pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej[45]. Nie wyznaczono jednak patrona parafii.

Do wybudowanej świątyni zostały zakupione trzy nowe dzwony. Zawieszono je prowizorycznie obok kościoła. Były też w nim nowe ołtarze, nowa ambona i 12 sześcioosobowych ławek. Był także dawny obraz Matki Boskiej, uratowany z płonącego kościoła w 1933 roku[46] .

W czasie okupacji hitlerowskiej Niemcy po raz drugi zrabowali dzwony kościelne, zabrali także z kościoła w Ostrówku 3 kielichy, 1 puszkę, 1 monstrancję, 23 ornaty i kapy oraz księgi parafialne. Dnia 6 października 1941 r. kapłani katoliccy przebywający na terenie powiatu wieluńskiego zostali aresztowani[47] . Większość z nich została wywieziona do obozu koncentracyjnego w Dachau. Kościoły zostały zamknięte. Kościół w Ostrówku przeznaczono na magazyn zboża.

Po II wojnie światowej ks. proboszcz Stefan Kowalski z ofiar wiernych wyremontował kościół oraz zakupił nowe naczynia i szaty liturgiczne. Udało się także odzyskać zrabowaną przez Niemców monstrancję pochodzącą z 1615 roku. W 1958 roku zakupiono nowe dzwony kościelne o wadze: 1000 kg, 600 kg i 450 kg. Zostały one konsekrowane 16 XI 1958 r. i były pod wezwaniem- Najświętszej Maryi Panny, św. Józefa i św. Sta-nisława Kostki[48] .